Zwitserland - St Moritz 2009

 

In 2009 hebben we 1 week doorgebracht in Celerina, een bergdorpje gelegen abij Sint Moritz in het zuid-oosten van Zwitserland.

Op zondag zijn we naar het uiterste zuiden van Duitsland gereden, naar het Blumeninsel Lindau. Het viel tegen -het was erg druk op de weg en door vele werkzaamheden stonden we zeker een uur in de file. Het was ook warm om te rijden; kortom we waren bekaf toen we eindelijk in Lindau aankwamen. Daar zochten we een Chinees op om te eten. Het was erg lekker, maar er zat veel olie bij en manlief had weer eens opspelende darmen. Daarna Lindau in de schemering - heel mooi fotolicht.

Maandagochtend regende het pijpestelen en ons plannetje om Lindau nog bij daglicht te bezoeken viel dan ook volledig in het water. We besloten maar verder te gaan, wetende dat de laatste 80km door de Alpen zouden gaan (bergweggetjes, slinger de slanger). Dit duurde ook langer dan eerder ingeschat, hoewel ik manlief daarvoor al had gewaarschuwd. Maandagmiddag eerst enkele boodschappen gedaan - ik had twee pitjes en kon in ieder geval iets koken (hoewel twee pitten erg weinig is). 's Avonds zijn we nog even naar het meer van St. Moritz gaan kijken; het was inmiddels heerlijk weer.

Dinsdag gingen we de hoogte in: eerst met het treintje naar St. Moritz. Hoewel de accomodatie erg basic was, hadden we wel alle kabelbanen en treintjes omhoog inclusief. Daarna met een kabeltreintje naar boven, naar Corviglia. Toen met een bakjeslift naar Piz Nair, een bergtop van 3057 m. Helaas was dinsdag niet zo mooi, het begon met regen en op de bergtop hadden we na een pizzeltje zon, alleen nog maar wolken en mist om ons heen. We gingen terug naar Chantarella (1e halte) en vandaar liepen we de HeidiBlumenroute. Een mooie route met veel mooie alpenbloemen. Net op tijd zaten we weer in de trein; het begon keihard te regenen en te onweren.

Woensdag was het weer een stuk opgeknapt, maar ja, toen moest manlief werken. Zij gingen een lunchwandeling doen en ik besloot diezelfde wandeling te doen, maar dan in mijn eigen tijd. Eerst ben ik helemaal naar boven geweest, naar de Trais Fluors (2752m). Je kon daar in de sneeuw lopen en het motsneeuwde toen ik boven was. Een hele serene ervaring; je voelt je echt muisklein tussen al die Alpenreuzen! Er was echter niet echt een pad in de sneeuw en dus besloot ik terug te gaan naar het tussenstation (Marguns), vanwaar de wandeling begon. Het was een pittige wandeling van 1 1/2 uur (en dat was dus ook echt zo lang met stevig doorstappen). 's Avonds mocht ik meedoen aan het conferentiediner en er werd heel erg goed voor me gezorgd. Ze kwamen steeds vragen of het goed was voor vega's.

Donderdagochtend ben ik het meer van St. Moritz rondgewandeld - een mooie wandeling van vijf kwartier. Manlief was veel eerder klaar dan verwacht en dus gingen we 's middags nog even zwemmen in het zwembad van Pontresina. Een mooi binnenbad van 25m en een prachtig gelegen buitenbad (midden tussen de bergen uiteraard...) dat lekker verwarmd was, met jetstreams en bubbels. En dat voor omgerekend 6 euro!

Vrijdag zijn we samen naar de Morteratschgletsjer gegaan, bij de Berninapass. Het was een leerpad, wat wil zeggen dat ze er met groepen kinderen heen gaan voor educatie. De meting van de gletsjer begon in 1900 en tot nu toe (dus in ruim 100 jaar tijd) was de gletsjer met 2 KILOMETER!!! afgenomen. Hoezo opwarming van de aarde?! We liepen naar de onderkant van de gletsjer toe en dat was zwaarder dan gedacht, want dus ook in meer dan 2 kilometer 250m omhoog natuurlijk. Daarna gingen we naar boven, naar Diavolezza (2978m). Daar kon je ook in de sneeuw staan en daar hebben we een heerlijk soepje genomen als lunch.

Zaterdag was alweer de laatste dag en we besloten de laatste grote piek in de buurt te bezoeken: Corvatsch (3303m). De lucht was er ijl en je kon er eigenlijk alleen in het restaurant blijven, omdat het een gletsjer was die onbetrouwbaar is. Toch liepen er enkele halvegaren naar de echte top, die nog iets hoger lag. Zij hadden wel de juiste uitrusting bij zich, zodat het iets meer verantwoord is, maar ik raad dit niemand aan. Het restaurant had dekens op het terras, en dus kon je toch lekker warm zitten. Overigens scheen de zon en motsneeuwde het tegelijkertijd. Aparte ervaring! De apfelstrudel was lekker, maar die in Piz Nair was beter. Door de ijle lucht werd ik op een gegeven moment niet lekker en dus zijn we maar naar beneden gegaan.

's Avonds nog een laatste leuke ervaring: met het kabeltreintje naar het restaurant Muottas Muragl. Dit kabeltreintje gaat bijna loodrecht omhoog - als het sneller zou gaan zou het een achtbaan zijn. We hadden niet gereserveerd en dat was niet zo slim, want het was volle bak.

Gelukkig was er nog plek en werden we toch zeer goed bediend. Wel het duurste en meest luxe eten van de week, maar de rest van de week hadden we zelf gekookt. Het kon dus nog wel wat lijden.

Op zondag de lange dag van de terugreis. We gingen al om 06:15u op weg (en dat is eigenlijk niets voor ons) en we waren rond 19:00u weer thuis - we waren ook nog langs de Indonesier gereden voor ons eten (heerlijke gado-gado...).