Thailand 2006 Dagboek

teksten: Hanneke van Oosterhout Kreijtz, vormgeving: Marcel van Oosterhout

Zondag 12 maart 2006

Vandaag gaan we vliegen; we zitten om kwart voor elf in de trein naar Schiphol en we vertrekken om half drie 's middags. Door het tijdverschil van zes uur, komen we maandag 13 maart om half negen aan in Bangkok. We gaan de supertour rondreis doen van BM Air.

Maandag 13 maart 2006

We worden naar ons hotel - het Prince Palace - gebracht en daar moeten we anderhalf uur wachten tot we op de kamer mogen. Eerst lekker slapen, want de vliegreis was er een om heel snel te vergeten met mijn migraineaanval. Na twee uurtjes opstaan en lunchen in het hotel. Daarna lekker het zwembad in. Dit bevindt zich op de 11e etage met uitzicht op het centrum van Bangkok.

Bangkok Centrum / Bangkok Hotel gezien vanaf de kanalen

Door het verschil tussen de 0 graden in Nederland en de 36 graden in Bangkok, moeten we echt even wennen en kost het wat moeite om adem te halen. Aan het einde van de middag maken we een wandeling langs de kanalen rondom het hotel. We lopen over de lokale markt, we zien een rat uit het riool komen en we krijgen een indruk van het lokale leven van de wat armere mensen hier.

Daarna nemen we een taxi die ons naar een restaurant brengt waar het hotel connecties mee heeft. Het eten is best lekker en we krijgen een welkomstdans van twee Thaise danseressen.

Thaise danseres

Toch nog redelijk op tijd gaan slapen, want die vliegreis zat ons nog in de benen.

Dinsdag 14 maart 2006

We maken kennis met Aum, de gids die we de komende dagen zullen hebben. We rijden naar een opstapplaats voor een snelle boot. We bezoeken eerst de lokale markt. Hier is vanalles te vinden: kruiden, groenten, vlees, vis etcetera.

Lokale markt

We krijgen hier ook uitleg over een bepaalde vis. Die vis word gekweekt, bij de tempel in de rivier vrijgelaten om een wens te kunnen doen. Bij de tempel mogen deze vissen niet gevangen worden, maar ze worden wel goed gevoerd. Wij voerden de vissen dus ook. Zodra de vissen het heilige water rondom de tempel zijn uitgegaan, mogen ze wel gevangen en opgegeten worden...

De snelle boot brengt ons via de bredere kanalen naar een overstapplaats waar ook een tempelcomplex is. Zo'n complex bestaat uit vijf delen. Het eerste deel is het bhuddagedeelte: in dat gebouw staat het bhuddabeeld. Daar kun je bidden, danken en wensen doen, je kunt er wierook stoken en een kaarsje branden. Ook kun je er vaak met stokjes in een koker net zo lang rammelen tot er een stokje met een getal uitvalt. Dat getal correspondeert met een advies voor de vraag die in je opkomt en waar je je op moet concentreren als je gaat rammelen. Het tweede gedeelte is het deel waar de monniken wonen. Dat komt erg sober over in vergelijking met de rest! Het derde deel is de inauguratiehal, waar nieuwe monniken worden geïnstalleerd. Die hal is het heiligste deel van het complex. Daaromheen staan 8 plaatstenen om de grens van het heilige deel aan te geven. De plaatstenen staan voor oost-west-noord-zuid en de diagonalen. Daar waar alle lijnen elkaar kruisen, is de inaugurele plaats. Binnen het heilige deel moeten bhuddisten zorgen dat ze geen negatieve gedachten hebben, geen negatieve daden doen en ze mogen geen negatieve uitspraken doen. Het vierde gedeelte is de openbare hal, waar rouwdiensten en trouwdiensten worden gehouden.

Marcel bij liggende Bhudda / Buddha beelden

Het vijfde gedeelte is het crematorium en de begraafplaats, waar een deel van de as van de overledenen wordt bewaard. De as van overledenen wordt namelijk verdeeld in drie delen: één deel gaat naar de begraafplaats, één deel naar de familie en één deel wordt uitgestrooid in de rivier, zodat de as naar de zee gaat. Hier is ook een liggende bhudda, maar deze is niet zo heel groot. Ook staat hier een heilige boom, waarvan bhuddisten geloven dat de bhudda daaronder is geboren. Het verhaal gaat dat de boom niet in Thailand stond en dat hij door een toekomstige koning zou worden omgehakt. Vandaar dat de koning van Thailand, van wie men is gaan geloven dat hij de bhudda is, een loot van de boom meenam naar Thailand en daar plantte. Later werd de oorspronkelijke boom inderdaad omgehakt. Ik herkende hierin het verhaal van Númenor van Tolkien.

Paalwoning

Na dit bezoek aan de tempel, stapten we over op een klein bootje om over de kleinere kanaaltjes (de khlongs) te varen. Alle huizen staan hier op palen, ze hebben ook allemaal een soort patio aan het water. Ook staat overal een miniatuurtempel, ter bewaking van de ingang van het huis. We eten in een restaurant op palen, waar ik helaas toch wel een beetje last heb van de stank van het kanaaltje eronder. Zoals ze in Portugal zeggen 'água vai' (water stroomt wel), zijn ze er hier ook van overtuigd dat alles wat in het water wordt gesmeten, vanzelf verdwijnt... Met de kleine bootjes gaan we terug naar een opstapplaats voor een grotere, snelle boot. Die brengt ons terug naar ons busje en dat brengt ons weer naar ons hotel. We nemen gauw een duik in het water; het is hier zo ontzettend heet! We eten aan het zwembad, bbq. Het is best lekker; er zijn zelfs gebakken aardappeltjes!

Woensdag 15 maart 2006

Grand Palace

We bezoeken vandaag het Grand Palace en het historymuseum van Thailand. Dit complex is zeer streng: je enkels moeten bedekt zijn, en niet alleen de schouders, maar de hele arm moet bedekt zijn. Je pet moet af, je zonnebril ook en je mag vooral niet met je voeten in de richting van de bhudda wijzen! In het museum staan alle koningen en allerlei kroonjuwelen. Ook wordt uitgelegd hoe het koninkrijk werkt, de verschillende kaarten met verschillende veroverde en weer verloren gebieden tonen de roerige geschiedenis van Thailand.

Grand Palace

Het Grand Palace is een groot complex van allerlei (oude) paleisgebouwen. Het wordt nu niet meer gebruikt als koninklijke residentie, maar er vinden nog wel officiële bezoeken en staatsbanketten plaats. De olifantenopstapplaats is ook al langer in onbruik geraakt. Binnen dat complex staat het tempelcomplex van de Emerald Bhudda. Deze bhudda is ooit vernietigd en nu is er een replica gemaakt van jade. Langs de tempelmuren staat de Ramakien afgebeeld; de legende van hoe Thailand aan haar koning komt en hoe die koning verweven is met het bhuddisme. Het oorspronkelijke verhaal is eigenlijk de Ramayana uit India, maar dat is aangepast aan de Thaise ideeën. We bezoeken ook nog de hal waarin de rouwdienst voor de koningin-moeder in 1996 is gehouden. Na het Grand Palace bezoeken we Wat Pho (wat betekent 'tempel'), met de grote liggende bhudda van 46 m lang.

Wat Pho

De legende gaat dat bhudda werd uitgedaagd door de duivel om hem tegemoet te treden. Het was echter niet duidelijk hoe de duivel zich zou vermommen. Bhudda besloot te gaan liggen om te zorgen dat hij zo kwetsbaar mogelijk was, maar daardoor werd hij enorm groot. De duivel moest toen zelfs staande nog tegen de bhudda opkijken.

Marble Tempel

Na dit staaltje goudkunst, bezochten we de Marble temple. Deze tempel bestaat voornamelijk uit marmer, zoals de naam al verraadt. Hier waren veel Chinese invloeden te zien: vooral bij het vervoer van zijde waren de schepen vaak te licht. Ze werden verzwaard door allerlei Chinese beelden mee te nemen en die werden later vaak als offer naar de tempel gebracht. We lunchten op een floating restaurant, op een boot dus. Na de luch bezochten we de wat Ben Ghama Bho Phit, een tempel met leeuwen bij de ingang. Er was daar een galerij met allerlei bhuddabeelden. Na al die grootsheid was deze intieme tempel een verademing. Er zat een wat oudere man te mediteren; ik vroeg me af of hij wel merkte dat wij er waren. Hij scheen nergens door gestoord te worden, zoals het eigenlijk hoort in een meditatie. Ten slotte bezochten we een edelstenenfabriek, maar de prijzen waren hier wel erg Europees en dus gingen we er weg met een paar kleine souvernirtjes. We sportten even in het fitnesscentrum. We probeerden 's avonds een restaurant te vinden in Chinatown, maar dat is ons niet gelukt. Er waren hier alleen maar kraampjes buiten, soms had men enkele stoelen aan de straat gezet. Het was hier erg druk en heel erg Chinees. Alleen al de geur deed mijn maag omdraaien, dus dat was geen succes. We zijn maar teruggegaan naar het hotel en hebben weer gebruik gemaakt van de bbq bij het zwembad.

Donderdag 16 maart 2006

Vandaag gaan we ver rijden. Na tweeëneenhalf uur rijden stoppen we bij een zoutvlakte. We hebben een zoutkristal meegenomen. Daarna gaan we naar de bekendste drijvende markt. Het is hier een drukte van jewelste en door alle boten op het water kom je er nauwelijks doorheen. Wij besluiten om geen boottocht te maken langs de andere bootjes met koopwaren. Wel kopen we hier enkele souvenirtjes. Daarna gaan we naar het JEATH museum. JEATH is een afkorting en staat voor de landen die in Azië waren betrokken bij WOII: Japan, Engeland, Australië, Thailand en Holland. Krijgsgevangenen uit Engeland, Australië en Nederland bouwden mee aan de dodenspoorweg in opdracht van Japan. JEATH wordt bijna hetzelfde uitgesproken als DEATH en dat is bewust gekozen om blijvend herinnerd te worden aan die verschrikkelijke tijd. In de exacte replica van een bamboe woonbarak zijn foto's, schilderijen en krantenknipsels geëxposeerd. Aanvankelijk hadden de Japanners geen bezwaar tegen het maken van foto's, maar later verboden ze alle vormen van het weergeven van de verschrikkingen, omdat hun wandaden uiteraard niet bekend mochten worden. De dodenspoorweg liep van Thailand naar Burma. Dit traject zou volgens de oorspronkelijke plannen vijf jaar in beslag nemen, maar doordat de Japanners hun gevangenen zó fanatiek vooruitdreven, werd het traject in slechts 16 maanden (!) voltooid. Naast de krijgsgevangenen, werden er ook veel locals gevangen genomen om mee te werken aan de spoorlijn. Van de geschatte 115 000 overledenen waren naar schatting 80 000 locals. Men denkt dat dit te maken had met de wijze waarop de Japanners hun gevangenen behandelden: onder de krijgsgevangenen bleef de eenheid van een bepaald legeronderdeel vaak min of meer in tact en deed de hospik zijn best om de mensen op te lappen. Die vrijheid had de hospik echter niet bij de locals. Ze deden vaak wat ze konden, maar de Japanners maakten duidelijk verschil in de behandeling van de locals. De gevangenen stierven vooral aan tropische ziektes als malaria, aan ziektes als cholera en aan ondervoeding. Bovendien werden ze gemarteld en genazen wonden onder die omstandigheden (vooral tijdens het moessonseizoen) moeizaam. Het werk dat de gevangenen moesten doen was bovendien zwaar; het was er altijd heet, vochtig en doordat de lijn vooral door oerwoud heen liep, had je ook nog allerlei beesten waar je voor moest oppassen. Daarnaast kregen de gevangenen slecht te eten (twee maal per dag rijst met gezouten groenten) en moesten ze, zeker toen Japans kansen wat leken te keren, soms wel 18 uur achter elkaar doorwerken. Het is echt onvoorstelbaar wat mensen elkaar kunnen aandoen. Japan had toentertijd het Verdrag voor de menselijke behandeling van krijgsgevangenen niet geratificeerd en dus vonden de Japanners dat ze eigenlijk konden doen wat ze wilden. En dat deden ze ook. Natuurlijk worden die mensen gestuurd door een of andere regering. Maar ik vind dat je zelf de keuze hebt om te zeggen: ik behandel mijn gevangenen menselijk of niet. Over het algemeen deden veel Japanners dat niet. Na het museum bezochten we de oorlogsbegraafplaats. Hoewel ik er altijd moeite mee heb dat je alleen naar de Nederlanders kijkt (alsof mensen uit andere landen niet net zo goed mens zijn), heb je hier weinig keus door de enorme omvang van de begraafplaats. En dit is er maar een; er zijn er meerdere. Iedereen was erg stil tijdens de lunch. Daarna reden we door naar een supermooi hotel met een al even schitterend zwembad aangelegd in een mooie tropische tuin. 's Avonds was er een Mon-optreden, maar ik was helaas te ziek om dat bij te wonen. Volgens Marcel waren het alleen dansende kinderen.

Vrijdag 17 maart 2006

Vandaag bezoeken we de Hell Fire Pass. Dit is een passage van de dodenspoorweg dwars door een rots heen. De naam dankt de pas aan het feit dat hier koortsachtig en dag en nacht werd gewerkt aan de spoorlijn. De flakkerende fakkels gaven het werk 's nachts een sinistere gloed. De gevangenen moesten hier met zeer weinig en slecht gereedschap de rots uithakken. We wandelen er doorheen, over de voormalige spoorweg. Het enorme aantal doden dat hierbij viel, werd in eerste instantie begraven naast de spoorlijn; later zijn de menselijke resten opgegraven en op een oorlogsbegraafplaats te rusten gelegd. De lucht is hier verstikkend, ik krijg bijna geen adem hier. Hier hangt nog altijd de sinistere sfeer van toen. Het landschap waar we op uitkijken is erg onwezenlijk (groen en lieflijk...). We bezoeken het museum en ook hier hangt een zeer sinistere sfeer. Daarna lopen we naar een waterval in de buurt. Er staat nog een locomotief uit die tijd, die na moeizame onderhandelingen door Japan is geschonken. We lunchen vlakbij het treinstation vanwaar we een ritje zullen maken met de stoomtrein. Er is daar ook een grot met een bhuddabeeld en we zien monniken komen om deze 'tempel' te bezoeken. De treinreis wordt na een kwartier afgebroken, want het water is niet bijgevuld. Het blijft een beetje in het midden waarom niet; onze gids zegt dat de mannen die dat zouden moeten doen er geen zin in hadden, anderen beweren dat er te weinig water voorhanden was. Vanuit een schooltje en de WC in de trein worden emmertjes met WC-water gehaald, maar zodra die in de locomotief worden gegoten, spuiten ze er net zo gemakkelijk uit alsof het een geiser is; het is gewoon veel te heet. Na anderhalf uur worden we toch maar opgehaald door het busje. We gaan nu naar het floating hotel, waar we een mooi uitzicht hebben op de rivier. We gaan natuurlijk nog wel even afkoelen in het zwembad, maar het is maar een klein en onbeduidend zwembadje vergeleken met het vorige! Het heerlijke briesje maakt het aangenaam om op de bootpatio te zitten. We krijgen een oliemassage van een uur en zijn daarna zó ontspannen, dat we zonder ook maar tanden te poetsen meteen in slaap vallen.

Zaterdag 18 maart 2006

We bezoeken vandaag het Erawan National Park met de Erawan waterval. De waterval heeft zeven niveau's en bij een aantal niveau's zijn poelen waar je in kunt zwemmen. Er zitten wel vissen in, die graag je huid schooneten.

Wij hebben op het vierde niveau gezwommen in de waterval! En daarna waren we zodanig afgekoeld, dat we het aandurfden ook nog naar het zevende niveau te klimmen. Er zaten daar ook apen en dus durfde ik niet meer te eten in het park (door mijn ervaring in Zuid-Afrika). We lunchten bij de Bridge over de River Kwai, maar as usual was het weer eens erg heet en dus ging ik niet mee met de wandeling over de brug. Marcel wel en hij zei me dat ik de juiste keuze had gemaakt, want door het metaal was het op de brug zo mogelijk nog heter dan elders. We rijden daarna terug naar Bangkok, waar onze koffers nog in het eerste hotel staan. We frissen ons even op bij het zwembad en rijden dan naar de slaaptrein. We eten in de trein, het is best goed te eten. Ik voel me alleen weer erg moe en mijn hoofd wil bepaald niet meewerken. Al om 9 uur begint het treinpersoneel de bedjes te maken. Alleen bij mensen die eten in de trein doen ze dat later. Om tien uur zijn ook onze bedjes gereed. Marcel moet zijn benen in zijn nek leggen, dat wel, maar het gaat best. De airco staat alleen veel te koud en het dekentje is niet meer dan een badstoffen handdoek...

Zondag 19 maart 2006

Ik heb redelijk geslapen in de trein, hoewel ik een paar keer wakker werd van de kou. Wel waren we natuurlijk vroeg wakker; privacy is hier ver te zoeken. Je hebt alleen wat gordijntjes om je heen. We ontbijten toch maar in de trein als blijkt dat er een kapotte trein op de rails staat die eerst moet worden weggesleept. Uiteindelijk een goed idee, want we hebben ten slotte vier uur vertraging. In het schitterende hotel in Chiang Mai lunchen we. Daarna gaan we het zwembad in en we gaan ook nog even sporten. Daarna bezoeken we een Kantoke restaurant, waar een voorstelling wordt gegeven met Thaise dans en muziek.

Een deel van de Ramakien wordt uitgebeeld. Helaas is het allemaal erg gehaast: zodra je zit krijg je je voorgerecht, hoofdgerecht en bijgerechten tegelijk. Als je niets meer eet, krijg je meteen een dessert en zodra de voorstelling is afgelopen word je geacht meteen je busje weer in te gaan. Wij maakten eerst nog wat foto's, want bij zoiets krijgen wij beiden de neiging om precies het tegenovergestelde te doen van wat de bedoeling is...

Maandag 20 maart 2006

We bezoeken een lokale markt in Chiang Mai en alleen al de geuren doen mijn maag omdraaien. Gevilde kippen hangen gewoon de hele dag in de zon (met 38 graden Celcius), varkensingewanden liggen gewoon uitgestald in de hitte... Daarna rijden we door naar Elephant Farm Mae Ping. Daar voeren de olifanten een show op en daarna mogen we een ritje maken op een olifant!

Olifantensafari

We zijn wel een uur onderweg en de meeste olifanten lopen rechtstreeks naar de bananen en bamboekramen toe, maar de onze vindt planten blijkbaar lekkerder, want die doet dat niet. Een hele ervaring, zo'n ritje. Daarna gaan we naar de Bamboo rafting. Nou stelt dat niet zo heel veel voor, want de rivier is hier erg rustig en er zitten maar twee aangelegde versnellinkjes in. Het is wel prettig even de wind op je gezicht te voelen, want 38 graden is ook in Thailand gewoon heet. De lunch gebruiken we aan het eindpunt van de rafting. Daarna bezoeken we een orchideeën- en vlindertuin. De prachtigste orchideeën vind je hier en ook nog enkele hele mooie vlinders, hoewel onze gids ons had gewaarschuwd dat het vlinderseizoen al tegen het einde liep. Het zwembad is uiteraard onze volgende stop! Daarna lekker badderen in bad. We eten in een Duits restaurantje en bezoeken daarna de lokale night bazaar, waar je voor belachelijk lage prijzen (als je tenminste goed kunt onderhandelen) de leukste prulletjes kunt kopen. Toch vliegt het geld er doorheen, want bij zulke prijzen koop je vooral véél.

Dinsdag 21 maart 2006

We bezoeken eerst de waterval Vachirithan, waar ik een regenboog in het vallende water kan zien. Het ligt in de bergen verscholen en het is er best aangenaam toeven. Daarna bezoeken we een dorpje van de Karen, een lokale agrarische stam. Daarna bezoeken we een waterval in een Botanische tuin. Ook deze waterval ligt er idyllisch bij. Daarna lunchen we zeer lokaal, maar we worden er gelukkig niet ziek van. Nu gaan we naar de hoogste bergtop van Thailand, de Doi Inthanon. Het is hier schitterend en vooral lekker koel (je zou het bijna koud krijgen!). Er groeit hele andere vegetatie dan in de rest van Thailand; de vegetatie komt overeen met de vegetatie in het Himalayagebergte. Daarna bezoeken we de twin pagodes, die zijn gebouwd ter ere van de huidige koning en koningin, voor hun jubilea. Vooral de pagode van de koningin ligt lieflijk tussen een schitterende tuin. De lokale gids vond het vooral grappig om ons de verschillende variëtieten aan papaya te tonen, want tja, Nederlanders zijn nu eenmaal redelijk vrij in hun opvattingen over drugs. We eten in een Duitse Stube, waar men zelfs Duitse klederdracht draagt en er schlagers worden gedraaid... Het eten is lekker, maar de rest...

Woensdag 22 maart 2006

Vandaag brengen we eerst een bezoek aan de lakwerkfabriek. Lakwerk is hout met daaroverheen 14 lagen lak, die dan weer worden beschilderd met voornamelijk goudverf. Veel kitsch, vind ik. Daarna bezoeken we de zijdefabriek, waar het proces van de zijdeverwerking wordt uitgelegd. Daarna bezoeken we eerst een zilverfabriek voor zilveren sieraden en daarna eentje voor zilverwerk (tafelwerk e.d.). Dan vragen we de gids of we niet naar de belangrijkste attractie van die dag kunnen gaan en omdat de gids niet lekker in zijn vel zit, geeft hij daaraan toe. We bezoeken Doi Suthep, de belangrijkste tempel van Chiang Mai. Deze ligt op de heuvel net buiten de stad. Het is een mooie tempel, met draken om de ingang te bewaken. Het uitzicht is schitterend. Hanneke blijft veel tempels toch veel kitsch vinden. Deze is daar helaas geen uitzondering op.

Doi Suthep

Sneller dan verwacht duiken we weer het zwembad in. We eten in een Britse pub. Daarna gaat Marcel met onze reisgenoten naar een wedstrijd Muay Tai, ofwel Thai boksen. Ik ga niet mee, want ik vind er niks aan om te kijken hoe mensen elkaar verrot slaan. Ze gaan er heen met de tuk tuk en wonen acht wedstrijden bij. De eerste wedstrijden zijn niet zo interessant, want dat zijn de lichtste gewichtsklassen en dus zijn het nog kinderen. De laatste wedstrijd is echter wel spannend. Het valt eigenlijk reuze mee, er wordt netjes gevochten met handschoenen aan en vier scheidrechters. De opzwepende Thaise muziek had echter achetrwege mogen blijven. Al met al leuk om toch eens bij te wonen...

Donderdag 23 maart 2006

Vandaag vliegen we van Chiang Mai terug naar Bangkok. De vlucht gaat goed en hier is alles wel uitstekend geregeld: zelfs bij deze vlucht van maar één uur krijg ik een special meal! Op het vliegveld van Bangkok staat echter niemand om ons op te halen. Foutje... Je moet hier soms echt heel erg veel geduld hebben... We bellen maar naar de lokale agent en na anderhalf uur komt er eindelijk een chauffeur opdagen. We rijden naar Pattaya en onderweg stoppen we één keer om naar de WC te gaan. Dan zijn we in Pattaya en blijkt de chauffeur helemaal niet te weten waar hij moet zijn... Uiteindelijk na een half uur omrijden, komen we op onze bestemming aan. We eten lekker in een internationaal restaurant en gaan daarna lekker slapen, want zo'n reisdagje gaat je toch weer in de benen zitten...

Vrijdag 24 maart 2006

Voor het eerst kunnen we deze vakantie uitslapen! Daarna gaan we lekker luieren aan het zwembad. Er is een bar ín het zwembad, de barkrukken staan onder water. Daar lunchen we, maar oei oei oei wat zijn we toen verbrand! Dat doen we maar niet meer. 's Avonds gaan we naar Pattaya en dan heb ik ineens zo'n bui dat ik linea recta naar huis wil en niks kan me dan nog opvrolijken... Het heeft zeker te maken met de goorheid van wat je er ziet. Alle bars en dergelijke zitten vol met schaars geklede dames en oude viezeriken. Je ziet het meteen als je zo'n grijze man naast zo'n zeer jong Thais meisje ziet lopen. Dat gaat maar om één ding. Nou staat Pattaya daar bekend om, maar dat het zó erg was hadden we niet gedacht. En dat voor Nederlanders, die toch bekend staan om hun redelijke vrijheid wat betreft sexualiteit. Wij walgden ervan.

Zaterdag 25 maart 2006

Opnieuw uitslapen wen we gaan weer aan het zwembad liggen. Het is hier zó heet, dat je het water in móét om af te koelen. We lunchen weer heerlijk, maar nu toch maar in de schaduw! 's Avonds gaan we toch een poging wagen om weer naar Pattaya centrum te gaan en daar te eten. Je hebt daar nu eenmaal meer keuze. Als je er een beetje doorheen kijkt, is het best gezellig in Pattaya. Het gaat vandaag dan ook wat beter.

Zondag 26 maart 2006

Door de hitte bij het zwembad, dat geheel uit de wind ligt, besluiten we toch maar eens naar het strand te gaan. Je kan er voor een paar eurocenten strandstoelen huren en dan mag je daar de hele dag op luieren. Vandaag zijn we er doorheen geglipt; niemand kwam om ons geld te vragen. Je kunt op het strand met een banaan mee, je kunt een autoband huren (de meeste Thai kunnen niet zo goed zwemmen), je kunt op een speedjet mee en je kunt parasailen. Wij waren al lang blij dat we niets meer hoefden en dus bleven we lekker luieren. Zo kun je tenminste nog eens een boek lezen. En door het windje was het hier echt aangenaam vertoeven in de schaduw. De lunch was eenvoudig, maar goed genoeg. Je moet alleen wel heel erg veel straatventers nee verkopen. Het is echt onvoorstelbaar waar ze allemaal mee langskomen. Vandaag was het ook echt druk; mensen uit de wijde omgeving waren naar het strand gekomen om te relaxen op zondag. We kregen dus een heel goed beeld van de locals.

Maandag 27 maart 2006

Opnieuw een dagje aan het strand. Lekker windje, lekker luieren, lekker lezen. Het zeewater is gewoon warm. We eten in Jomtien Beach, vlak bij ons hotel. Overigens spreken de meeste Thai zeer slecht Engels. Toen Marcel vroeg om de menukaart om te zien of er desserts waren, vroeg de serveerster of hij bedoelde dat hij fruit wilde. Dit is nog tot daaraan toe. Maar de volgende conversatie was erg grappig: Marcel vraagt: who's going to sing tonight? daarmee doelend op de microfoon die klaarstaat. De serveerster antwoord: Irish Coffee? En nog een andere: is it hot on the mountain or is it a bit colder? De gids: yes-no-no-yes. Ja, nu weten we dus nog niks. Hij wilde beleefd zijn, maar wist totaal niet wat Marcel nu had gevraagd. Een cursus Engels voor beginners is voor veel Thai echt een aanrader! We kwamen in de trein overigens iemand tegen die zijn MBA in Europa had gehaald en het was de eerste Thai die echt goed Engels sprak. En voor ons ook tegelijkertijd de laatste.

Dinsdag 28 maart 2006

Vandaag checken we eerst uit en daarna gaan we met een rugzakje naar het strand. De bagage wordt opgeslagen in een bezemkast. Aan het einde van de dag nemen we een duik in het zwembad en frissen we ons daar op. Daarna gaan we toch nog een keertje eten in Pattaya centrum. We zitten aan het water met zicht op de haven en skyline van Pattaya in een lekker restaurant en eten lekker (seafood). Om negen uur vangen we de busreis aan van Pattaya naar Bangkok. Om kwart voor twaalf komen we aan. Om kwart voor drie gaan we vliegen. Omdat ik juist over mijn slaap heen ben, besluit ik eerst een film te kijken (Harry Potter V natuurlijk). Het toestel is luxer dan op de heenweg en we zitten op veel betere plaatsen. Marcel heeft genoeg beenruimte en we hebben allemaal een eigen mediaset. Om half zes Bangkok tijd is de film afgelopen en dan ben ik inderdaad zó moe dat ik in slaap val. Om kwart voor negen Bangkok tijd ben ik weer wakker, maar ik besluit nog wat langer te doezelen. Daarna verzet ik mijn horloge naar Amsterdam tijd (nu vijf uur vroeger dan in Bangkok). Het eten is redelijk, maar met name het ontbijt/lunch is niet het juiste special meal. Ik besluit om alleen het croissantje en de yoghurt op te eten en een paar stukjes fruit. Het gaat prima allemaal, maar het ritme is helemaal weg. Om tien uur landen we op Schiphol. Om kwart over elf hebben we de trein, maar die blijkt onderweg seinstoringen te hebben en dus kunnen we slechts stapvoets rijden en stoppen we echt overal. In Gouda moeten we overstappen, maar het is al prettig dat er een trein naar Rotterdam gaat. Om kwart voor twee zijn we eindelijk thuis. We kunnen terugkijken op een hele mooie reis, maar Azië zal toch nooit echt mijn ding worden.

 

© Marcel & Hanneke 2006