Madeira (Portugal)

Vakantie op Madeira in 2002

Vertrek uit Nederland om 02:30u in de ochtend met de Schiphol taxi. De taxi was een half uur te vroeg en wij dus te laat. Nou ja. Het vliegtuig vertrok om tien voor zes 's ochtends. We kwamen aan op vliegveld Santa Cruz, nabij Funchal. De landingsbaan is superkort en in zijn geheel aangelegd. Ik voelde me uiteraard niet zo lekker met zo'n vroege vlucht en we zijn vandaag bij het zwembad gebleven. Het zwembad ligt op de vierde verdieping, is redelijk groot (24m²) en er is een ligweide met kunstgras. Matjes en handdoeken worden door het hotel verzorgd. We hebben een kamer op de 9^e verdieping.

Vrijdag zijn we Funchal gaan bekijken. Het lijkt allemaal dichterbij dan het is, doordat er hier geen enkele straat recht loopt. Alles is stijl omhoog of stijl omlaag. Er zijn hier dus ook geen stranden. Madeira is een eiland van vulkanische oorsprong. Wat in Funchal vooral opvalt is dat alles er groeit en bloeit, met name in de stadsparken. Verder doet alles erg Lissabons aan. Het enige grote verschil is dat iedereen die er niet typisch Portugees uitziet, bijna automatisch in het Engels wordt aangesproken. Meestal vinden ze het ook wel prettig als ze merken dat ik ook Portugees spreek. Het heeft even geduurd voor ik hier een Pastelaria vond, maar ze zijn er wel. Nadat we veel later dan verwacht weer terug waren in ons hotel, zijn we bij het zwembad nog even gaan afkoelen.

Vandaag zijn we de Westtour over het eiland gaan doen. Meestal 'beschrijven' mensen Madeira als een stukje verfrommeld papier. Vandaag hebben we gezien dat het echt zo is. Er zijn totaal geen vlakke stukken te vinden in Madeira. We maakten een eerste stop in Pico da Torre voor foto's. De tweede stop was in Ribeira Brava. De derde stop was bij de Ponta do Pargo. De hele weg liep tot nu toe langs de zuidkust. Bij Ponta do Pargo waren we op het meest westelijke punt van Madeira. Daarna lunchen in Porto Moniz. Daar zijn zogenaamde natuurlijke zwembaden. Deze 'poelen' zijn gevormd door gestold lava en worden door de zee elke dag voorzien van vers water. Daarna via de weg door de hoogvlakte van Madeira (1007 tot 1500m, maar erg vlak is het er niet!) Paúl da Serra naar Encumeada. Op dat punt is zowel de noord- als de zuidkust van Madeira te zien. Daarna gingen we verder naar de Pousada dos Vinháticos.

Onderweg zagen we gele brem, engelentrompet, laurierbomen, Afrikaanse liefdesbloemen en nog veel meer bloeien, zoals ook bananenplanten en wijnstokken. En werkelijk alles bloeit hier! Ten slotte gingen we via de snelweg naar Cabo Girão. Hier zouden de ontdekkingsreizigers o.l.v. Zarco zijn gekeerd. Vanwege de mist dachten ze dat ze het einde van het eiland hadden bereikt. Deze kaap gaat 580m stijl naar beneden. Daarna zijn we teruggegaan naar Funchal, waar we lekker hebben gegeten.

Een rustig luierdagje in zwembad Lido. Dit zwembad is aangelegd praktisch in de zee. De zee was behoorlijk ruw (gele vlag = wel pootjebaden maar niet zwemmen) en er kwamen dan ook telkens golven in het zwembad terecht. Het water in het zwembad was koud en brak. Ik vond het te koud om er te zwemmen, maar ik zat dan ook lekker in de schaduw.

's Avonds was er een groot vuurwerk i.v.m. een wedstrijd als onderdeel van het Festival do Atlântico. Japan mocht het deze week verzorgen. Het thema luidde 'O Espirito de Viajar' ofwel 'The Spirit of Travelling'. Het was een erg mooi vuurwerk, zeker de moeite waard. Overigens hebben we inmiddels betaalbare en lekkere eetgelegenheden gevonden.

Vandaag zijn we met de Teleférico (kabelbaan) naar Monte gereisd. Eerst hebben we daar het kerkje 'Nossa Senhora do Monte' bezocht. Hier ligt de allerlaatste Oostenrijkse keizer begraven. Van hier gaat ook de Tobogan naar beneden; een rieten mand op een houten slede. Wij vonden zo'n ritje te duur voor de paar minuten die je erin zit. Het is wel een leuk gezicht. Daarna zijn we naar de Tropische tuin geweest. Een erg mooie tuin, maar ook hier waren ze niet vies van de Euros! Terug met de bus, wat ook weer een ervaring op zich was vanwege de toeristische route. 's Avonds hebben we nog even een kleine stadswandeling gemaakt. Daarna heb ik even naar huis gebeld om te vragen hoe het met de beestjes ging. Xenna had al veel gespeeld en was total loss, maar niet vals zoals ik had gedroomd. Snoopy liet zich zoals altijd moeilijk pakken en was alleen maar geïnteresseerd in het snoepje. Gerustgesteld kon ik toen lekker gaan slapen.

Vandaag hebben we een wandeling gemaakt in een mooi park onder de hoofdweg. Daar hebben we tevens kaarten geschreven. Daarna hebben we een rustdagje gehouden in het zwembad.

We werden vanochtend om 09:00u opgehaald bij ons hotel. We zouden de Levada van 'Risco en 25 fontes' gaan lopen. Eerst reden we naar Rabaçal in het binnenland voor het beginpunt van de wandeling. Het eerste deel gaat over een zeer goed begaanbaar koeienpad. Daarna ga je richting het pad voor het onderhoud van de levada, een waterkanaal om het droge zuiden van water te voorzien via het natte noorden. Dit is in het begin ook nog goed te doen. Eerst ga je door een tunnel van 812 m lang die niet is verlicht. Spannend! Je kijkt daarna nooit ver in de afgrond; er is eigenlijk constant begroeiing. Dan volgt het tweede deel, waarbij je over een 'muurtje' langs de levada moet. Dat muurtje is vaak net 30 cm breed, ongelijk vanwege de rotsblokken en loopt natuurlijk rakelings langs de afgrond of vormt zelf de afgrond. Wonderwel werd ik steeds minder bang, als was ik natuurlijk steeds de laatste en degene op wie men moest wachten. Hierdoor had ik helaas geen rustpauzes, maar als ik bang ben ga ik natuurlijk geen marathontempo lopen! Onze inspanning werd wel beloond door een zeer mooi zicht op alle watervalletjes en waterstroompjes in een soort kunstige vallei die door rotsblokken en water was gevormd. Na een korte lunch gingen we via dezelfde weg terug. Dat ging stukken gemakkelijker, alleen was er natuurlijk nergens een WC te bekennen! Wildplassen werd hier niet gezien als overtreding, dus dat moest dan maar. Eenmaal terug kreeg de gids helemáál haast. Hij stopte nog even in Calheta (eindelijk een heuse WC!) om het einde van de WK-wedstrijd voetbal Brazilië-Turkije te kunnen zien. Brazilië had gewonnen. Daarna terug naar het hotel, waar een warm bad welkom was! Moe maar voldaan besloten we de dag met een lekker diner.

We zouden vandaag eigenlijk niets gaan doen, maar de zon liet zich niet zien. Na onze baantjes te hebben getrokken hielden we het zwembad dus maar voor gezien. We gingen naar het Museu Principal van Funchal. Dit museum herbergt een aquarium, een kruidentuin en een fossielenmuseum. Het aquarium is klein voor tegenwoordige maatstaven, maar het toont wel alle vissen die rondom Madeira zwemmen. Het museum herbergt een grote collectie opgezette dieren (vissen, vogels, insecten, zoogdieren) en bladeren van planten en bomen. De kruidentuin ruikt heerlijk; het begint met lavendel, venkel, bieslook, enz. Daarna zijn we doorgeklommen naar de Quinta das Cruzes. Ook hier was een mooie tuin bij, maar dit is een museum waarbij het vooral gaat om de verschillende stijlperiodes die Madeira heeft gekend. Het richt zich met name op het meubilair van de welgestelden. We hebben in de buurt van het hotel gegeten.

Vanochtend zijn we eerst naar de Mercado dos Lavradores geweest. Leuk om een keer te zien, maar wat een mierenhoop zeg! Dat hoeft niet zo van mij, want om het echte Madeirenzer leven te zien moet je er volgens mij gewoon wat vanaf weten! Zoiets leer je niet op zo'n markt. We zijn ook nog even in de Sé geweest, de kathedraal van Funchal. Ik vind het een hoop kitsch, maar de mensen vinden het prachtig. Ik bid nu eenmaal liever op een andere manier dan tussen een hoop bladgoud. Daarna op naar de Botanische tuin. Wat een pracht van een tuin zeg! Allerlei cactussen en vetplanten die bloeiden, palmbomen, enz. Heel erg mooi! Er is ook een kleurenveld met planten die gekleurd blad dragen. Dit is ondanks de stijle weg er naar toe (ook per bus!) zeker de moeite waard! Daarna lekker genieten van de siësta en het diner en op tijd naar bed, want morgen wacht ons de oosttour.

 

We moesten vandaag op tijd op om mee te mogen: de tour was 30 minuten vervroegd omdat in verband met autoraces een aantal wegen waar we langs zouden moeten, zou worden afgesloten. We reden de route ook andersom. Eerst reden we via de luchthaven Santa Cruz (inmiddels 2,8 km lang, vroeger 2 km) naar het uitzichtspunt Ponta de São Lourenço. In Caniço konden we even naar het toilet. De chauffeur stopte of remde voor alle speciale en minder speciale bloemen om ze te benoemen. Bij een aantal zeer mooie punten maakten we een fotostop. Zo reden we van lager naar hoger om de berg heen om naar Santana te gaan. Hier staan de typische historische huisjes van Madeira, sommige nog in de oude staat (rotsblokken opgestapeld met mortel en een rieten dak). Of het metselwerk vroeger bepleisterd was? Men neemt aan van wel, want de replica's zijn wit met blauwe en rode vensterlijnen. Er zijn twee verdiepingen in zo'n huisje, wat van buiten kleiner lijkt dan het is. Daarna door naar Faial, waar we hebben geluncht. Van daaruit reden we naar Pico do Arrieiro. Het zicht beperkte zich helaas tot dichte mist en witte wolken. We zullen het dus moeten doen met een kaartje. Dat vonden we heel erg jammer. We zaten bij een stel zeurende Duitsers (helaas) in de bus, die last hadden van al die bochten (of van de wijn bij het eten?!). Van daaruit wilde de chauffeur de normale weg nemen naar Camacha, maar die was al afgesloten. Nu moest hij uitgerekend over de bochtigste weg via Monte naar Camacha. Hier was een heerlijk geurend woud van eucalyptusbomen. Oost-Madeira lijkt in niets op West-Madeira. Het zuidoosten is net een maanlandschap, want er is daar weinig water voorhanden. Het noordoosten is groen en kent veel bos. Tussendoor zie je terrassen waarop boertjes noeste arbeid leveren om groenten te verbouwen. Het groeit allemaal wel, maar door de grote hoogteverschillen is het zeer arbeidsintensief. In Camacha bezochten we het mandenvlechtmuseum en hier kochten we tevens een aantal cadeautjes en souvenirs. Het was interessant om te zien hoe de mandenvlechters hun vak verstaan. Daarna reden we terug naar Funchal. Bij de forellenkwekerij onderweg regende het.

Vandaag een lekker luierdagje aan het zwembad. We hebben wel onze baantjes getrokken en het weer was stukken beter dan zaterdag. 's Avonds was er weer een spectaculair vuurwerk in verband met de wedstrijd. Dit keer had Portugal de eer het te verzorgen. Ook weer zeer de moeite waard!

Eerst wilden we vandaag naar de Quinta do Palheiro (Blandy's Gardens), maar vanwege de dag van de autonomie in Madeira was die gesloten. We besloten uiteindelijk hetgeen we voor morgen hadden gepland, vandaag uit te voeren en andersom. We zijn toen in 1,5 uur van Funchal naar Praia Formosa gewandeld. Bij enkele lavalagunes gingen we beneden kijken, maar hoewel ik niet meer bang was van de hoogte, was het beangstigend vanwege alle wespen en bijen die er hun nesten hadden. Dat was echt eng! Er is hier een mooie boulevard aangelegd langs de kustlijn, tot aan Praia Formosa. Daarlangs staan allerhande bloemen en enkele fonteinen. Na een grote trap langs de elektriciteitsvoorziening kwamen we bij de ingang van een dit keer wel verlichte tunnel. Als je door de tunnel heen was stond je aan het begin van Praia Formosa. Hier hadden soldaten gelegerd gezeten tijdens WOII voor het geval dat. Zij hadden ook de tunnel half en half al uitgegraven. Bij het gedeelte waar de kiezels overgingen in lavazand was een uitzichtspunt op een lavarots. Hier hebben we opgestaan en van daaruit zijn we teruggegaan naar Funchal. Daarna hebben we nog lekker geluierd.

Nu gingen we dus vandaag naar de Quinta do Palheiro. De bussen reden inmiddels een vakantierooster. Het kostte ons dus een taxi om naar de stadsbussencentrale te komen, waar we de bus die we moesten hebben bijna misten, omdat die niet goed te zien was door de enorme drukte. Blandy's Gardens is een mooie tuin, maar als je de Tropische en Botanische tuin al hebt gezien, dan valt hij toch wat tegen. Het rook er evenwel heerlijk door de pioenrozen op de pergola's die her en der verspreid stonden. Na deze tuin liepen we naar de top van de heuvel, waar een café was. Daar begon onze tweede levadawalk; die van de Levada dos Tornos. We begonnen eraan met de gedachte dat we nogal wat stadszichten zouden zien en weinig natuur. Dat viel reuzemee. We begonnen in een mimosabos, een soort dennenwoud. De route was veel groener dan verwacht en het pad was, zeker in het begin, uitstekend. Voor het eerst liep ik zonder de normaal grote angst. Daardoor werd het een zeer ontspannende bezigheid. We gingen wel eten in het Jasmin Tea House, althans soep met brood, want meer serveerde men niet. En ze hebben er 92 soorten thee, een weelde dus! Er hingen komische borden, zoals: 'discover wildlife - have kids' en 'vrouw gevraagd die moet kunnen koken, wassen, naaien, olie verversen en kettingen er opnieuw opleggen; ze moet een motor met zijspan hebben - zend een foto van de motor met zijspan'. De maaltijdsoep was rijk gevuld en daarna konden we gesterkt weer verder. We kwamen nu door een laurierbos. Ik voelde me absoluut niet lekker; had een steen in mijn maag. Toen ik 's avonds hoorde dat er een vliegtuigcrash was geweest, was het weg. Een Russisch passagiersvliegtuig was gebotst met een vrachtvliegtuig; 71 mensen dood, van wie 50 kinderen op weg naar hun vakantiebestemming…

Toen we aan het einde van de levadawandeling waren, moesten we nog zeker een half uur zeer stijl afdalen naar de botanische tuin. Het deed gewoon zeer aan onze benen en knieën. Bij de Botanische tuin namen we de bus naar beneden.

Vandaag wilden we lekker luieren bij het zwembad, maar het weer werkte niet bepaald mee. Het was bewolkt en wilde maar niet lekker warm worden. Toen zijn we maar de koffers gaan inpakken, lekker in bad geweest, Marcel is wezen fitnessen.

Het was vandaag zeer vroeg dag. De terugreis was zwaar, zoals vaak. We kunnen terugkijken op een hele mooie vakantie, al zat het weer niet altijd mee. We hebben twee keer een spectaculair vuurwerk gezien in verband met de wedstrijd, van Japan en Portugal. Wat mij betreft wint Portugal!

© Marcel van Oosterhout 2002-2003