Griekenland - Kreta 2011

Ondergaande zon

 

We hadden er echt maanden naar uitgekeken: onze zonvakantie in Kreta. We kwamen vrij laat aan; het was al donker en we moesten nogal wat mensen onderweg bij hotels afzetten. De vlucht was voorspoedig verlopen en we hadden 's middags warm gegeten, zodat we tijdens de vlucht onze meegebrachte broodjes konden nuttigen. Jammer dat we op het vliegveld weer zo'n duur flesje drinken moesten kopen, maar dan hadden we tenminste ook wat te drinken. Wat ik ervan kon zien in het donker, reden we door bergachtig gebied. Eenmaal aangekomen snel zoonlief op bed leggen, die zo moe was dat hij niet meer protesteerde, even de boel inspecteren en zelf ook gaan slapen.

We kwamen er aan en toen was het overdag nog 34 graden en dus was het 's avonds nog warm, maar niet overdreven. We hoorden de zee vanuit het appartementje. De eerste paar dagen hebben we bij het zwembad gezeten en "gezommen" met zoonlief. Die was na drie dagen echter nauwelijks meer aanspreekbaar door de extreem hoge koorts. Ik vertrouwde het niet en wilde natuurlijk wel dat ook hij kon genieten van een zonvakantie. Wij dus zondagavond naar een internationale huisarts die daar in de buurt zat; het bleek dat zoonlief keelontsteking had. Hij kreeg antibiotica en nieuwe paracetamols, want die had ik al bijna opgemaakt. Stom genoeg was ik onze thermometer vergeten; gelukkig was het net een Nederlandse kolonie daar en waren er mensen met een dochtertje van 3 maanden jonger dan zoonlief. Zij hadden er wel eentje en die hebben we een paar dagen mogen lenen. Na anderhalve dag was zoonlief echter alweer koortsvrij. We hebben een dag op het strand gezeten, maar het zwembad was veel leuker voor zoonlief. Hoewel het "kinderbadje" eigenlijk te diep was voor hem.

Na twee dagen was zoonlief voldoende opgeknapt om ook mee te kunnen met een auto en dus huurden we er eentje voor 3 dagen. We reden eerst naar de zuidkant van het eiland via de bergen. We stopten er bij een uitspanning in de bergen, waar zoonlief erg genoot van de cake (zijn banaan moest ie natuurlijk niet...) en het klimmen. Aan de zuidkant bezochten we een fort, het strand en een eettentje. Dat laatste was niet veel bijzonders, maar we maakten een mooie rit door de bergen, al stuurde de GPS ons over de meest ingewikkelde routes... We gingen daarna nog even zwemmen.

De volgende dag gingen we naar Knossos; ondanks het feit dat het ons werd afgeraden door de reisleidster vanwege zoonlief. Ik ben blij dat ik er toch ben geweest; het blijkt maar weer dat wij helemaal niet veel slimmer zijn dan de mensen in de tijd van het paleis waren. Het paleis van Knossos is voornamelijk niet meer heel vanwege de vele oorlogen door de strategische ligging van Kreta, maar anders had het grootste deel er nog gewoon gestaan. Terwijl het stamt uit de Minoïsche tijd en dus heel oud is. Zoonlief had het inderdaad na enkele uren wel gezien: voor hem zijn het gewoon een aantal stenen, meer niet. Als hij kan klimmen is het leuk, maar dat ging niet overal (sommige stukken waren ronduit onveilig voor kinderen). De dag daarna reden we naar Chania, maar het was echt een grote ellende om dat prachtige stadje in en uit te komen. Wij begrepen meteen waarom de Grieken hun EU-verplichtingen niet nakomen, want regels zijn er toch om aan je laars te lappen?! Verschrikkelijk; ik ben nog nooit zo bang geweest schade te rijden met een huurauto! Hier gold echt het recht van de sterkste (lees de grootste) auto. Het stadje zelf was wel echt de moeite van al die ellende waard gelukkig. De lunch was dat niet, maar dat was deels mijn eigen schuld. Het was een prachtig middeleeuws stadje met een grote haven.

Daarna reden we nog naar een mooi gelegen bergmeer, wat ook de moeite waard was. Zoonlief hield zich goed, maar we merkten wel dat het genoeg was na 3 dagen. Nu waren de drie dagen goed voor een weersomslag, waardoor het wat aangenamer warm werd in plaats van goed heet. Een keertje hadden we een paar druppels toen we in de auto zaten, maar de rest van de tijd was het goed. De laatste dag aan het zwembad was het gelukkig weer prachtig weer, echt genieten. En toen weer op naar huis. Op de luchthaven deden ze niet moeilijk over babycrème, de anitbiotica in de doseerspuit; het hoefde allemaal niet eens in een transparant zakje. Het is volgens mij erg afhankelijk van het land. En aangezien ze in Griekenland echt álle regels aan hun laars lappen... Ik begrijp hun woede overigens wel. Degenen die het harde gelag moeten betalen zijn ook degenen die van 's ochtends 8 tot 's avonds 10 aan het werk zijn. Als je daar werkt, werk je je ook echt het schompes. Alleen zijn er zo weinig Grieken die echt werken... Niet raar dus dat het land naar de knoppen gaat!


© Marcel & Hanneke, 2012