Hanneke en Marcel op reis door Egypte in 2004

Op 5 december was het zover; we zouden naar Egypte vertrekken. Alle inentingen gehaald en alle medicijnen ingepakt, want we hadden toch een beetje de zenuwen over de hygiëne. Logisch eigenlijk na dat angstaanjagende verhaal van onze GGD over Bilharzia en allerlei andere troep. We vlogen pas in de middag, dus het was eigenlijk wel een relaxed vertrek. Op Schiphol bleek dat we toch een maaltijd zouden krijgen. Had ik drie maanden eerder geïnformeerd, zodat ik een dieetmaaltijd kon krijgen, maar toen kreeg ik als antwoord dat er niets zou worden geserveerd. Nu kon ik natuurlijk geen dieetmaaltijd meer krijgen. Vervelend, maar ja, dan maar geen dieetmaaltijd en zelf goed opletten.

We kwamen rond 21.00u lokale tijd (het is in Egypte een uur later dan in Nederland) aan, maar voordat we in ons hotel waren, waren we weer een uur verder. Wij hadden het gevoel dat er met drie mensen werd gereden in verband met onze veiligheid, maar dat is ons nooit echt verteld. Toen we in ons mooie en luxe hotel waren, waren we te moe om het echt te bewonderen. Dat zou de volgende dag wel komen.

De nacht was vreselijk. Ben de hele nacht flink ziek geweest, met koorts en al. Toch het vliegtuigeten en dan spreek je echt wel een verwensing uit naar die oelewapper die had gemaild dat er niets werd geserveerd en dat ik me dus ook niet druk hoefde te maken over dieetmaaltijden. Maar doordat ik de koorts toch heb laten woekeren voelde ik me vandaag wel ietsje beter. Had er trouwens ook alles uitgegooid en dat had vast ook geholpen.

We begonnen in het Caïro museum. Erg indrukwekkend, al die enorme beelden van farao’s en de grote sarcofagen. De mummies geloofde ik wel zoals ik me voelde. Een rol papyrus was niet nagemaakt, maar nog echt gevonden van heel wat duizend jaren oud. Zelfs de kleuren waren nauwelijks vervaagd en dan vraag je je toch onwillekeurig af… Daarnaast veel mooie gouden beelden.

Door naar het papyrusinstituut. Leuk om te zien hoe ze het maken. Eerst snijden ze de papyrusplant in dunne plakken (het ziet eruit als stevig groen riet). Dan leggen ze die 6 dagen in het water om de suiker uit de plant te laten trekken. Dan halen ze de plakken uit het water en gaan er met een deegroller overheen om het restant water en suiker eruit te halen. Daarna maken ze een soort matje horizontaal-verticaal-horizontaal-verticaal enz. Dat leggen ze 6 dagen onder een pers. Dan moet het drogen en daarna kan het beschilderd worden. Wij lieten onze namen in hieroglyfen op een schilderij zetten en onze huwelijksdatum in gewone cijfers.

Na de lunch bezochten we de pyramides en de Sphinx van Giza. Het is niet te omschrijven hoe je je voelt als je die enorme pyramides ziet. Zelfs de ‘kleine’ is gigantisch groot. En er zijn al zo ontzettend veel documentaires e.d. over gemaakt dat het alleen al leuk is om te zeggen: daar zijn wij geweest! Marcel heeft hier een kort ritje op een kameel gemaakt, maar de hoeder was geloof ik niet zo tevreden met het bedrag hiervoor. Ze zijn echter niet heel erg opdringerig; als je laat merken dat je er niet van bent gediend laten ze je met rust. Tja, ze moeten wel, op elke vierkante meter staat zo’n guard met een Kalasjnikov…

Ten slotte gingen we nog naar een parfuminstituut, maar dat was eigenlijk niet aan ons besteed. Van veel luchtjes krijg ik hoofdpijn en Marcel gruwelt van nog meer luchtjes!

In het hotel konden we eindelijk eens bekijken hoe mooi het was. Marcel is met de andere reisgenoten (wel twee!) gaan eten, maar ik moest nog even niets van eten hebben.

Gelukkig was ik nu weer helemaal beter. Eerst een taxi genomen naar de Sultan Hassanmoskee. Nou en zo’n taxiritje is een avontuur op zich! Ronkende motoren die half uit elkaar vallen (het doet het toch nog?!), iedereen rijdt dwars door elkaar. Op een driebaansweg rijden rustig 6 rijen auto’s en men toetert de hele dag voor alles. Zelfs de agenten die zogenaamd het verkeer moeten regelen worden aan de kant gemaand door de toeter! Daarna kwamen we een man tegen die zogenaamd geen gids was, maar wel wist te vertellen dat de citadel dicht zou zijn in verband met het gebed. Hij leidde ons door een echte achterbuurt naar een ‘blauwe moskee’. Voor de ervaring was het leuk, maar heel bijzonder was het nu ook weer niet. En ik heb daar gewoon een hand gehad van de imam, dus waar die ‘Nederlandse’ imam het vandaan haalt dat het niet zou mogen weet ik niet. Wellicht is de een strenger dan de ander.

We begonnen in de Mohammed Ali-moskee. Een mooie moskee, maar toch niet helemaal wat we ervan hadden verwacht gezien de reisgidsbeschrijving. Daarna naar het paleis waar die Mohammed Ali gewoond zou hebben, maar dat was klein en er was niet zo heel veel te zien. De rest van de citadel bekeken, waarbij de mannen met name het legermuseum interessant vonden en wij zelf nog even het koetsenmuseum. Daarna met een taxi terug, maar we waren blij dat we in ons hotel waren voordat we deze taxi moesten duwen…

’s Avonds zijn we met mijn nicht Astrid die (tijdelijk) in Caïro woont uit eten geweest. Lekker Libanees gegeten. Tevens hebben we nog even haar appartement (in de Europese wijk) bewonderd.

Opnieuw een taxi genomen, maar nu naar de Islamitische wijk en de Kan El Khilibazaar. Marcel heeft daar een mooie buikdanseres outfit gekocht voor Yvonne.

Zo'n bazaar is niets voor mij, hoor, ik ben nu eenmaal een van de weinige vrouwen die niet van winkelen houdt. Toen wij naar de vieste WC tot dan toe waren, probeerde men onze mannen op te lichten met de drankjes. Dat mislukte helaas voor die cafébaas. Wij zijn dan wel Westers, we zijn natuurlijk ook niet op ons achterhoofd gevallen! Ik had er toen al schoon genoeg van om als geldmelkkoe te worden gezien. Dat word je daar echt. Jij bent rijk (en dat ben je ook echt in vergelijking met een Egyptenaar), dus jij komt fijn al je geld besteden. Je geeft bijna voor ieder mannetje (en dat is bij bijna elke stap die je zet) een fooi. In het begin is dat nog wel te doen, maar op een gegeven moment wordt het knap vervelend. Je voelt je namelijk de hele dag genept. De hele dag loop je rond met het gevoel dat je overal te veel voor betaalt, terwijl de Egyptische prijzen daar echt niet naar zijn! Maar als je hoort dat een Egyptische jongen die thee verkoopt aan alle Egyptenaren één pound vraagt (is 0,12 euro), dan hoef ik geen thee als hij die mij aanbiedt voor één dollar (ongeveer 0,98 euro op dat moment).

Wij bezochten daar de Al Azhar moskee. In deze moskee moet je je als vrouw volledig bedekken en je mag geen foto’s maken van bezoekers/ imam enz. Toch was dit de mooiste moskee die wij hebben bezocht en beantwoordde deze helemaal aan onze verwachtingen van een moskee. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik me ondanks de sjaal niet op mijn gemak voelde; je blijft een buitenlandse en zo word je dus ook bekeken. Toen in de middag terug naar het hotel. ’s Avonds vlogen we naar Aswan. De zoete appelsap van het vliegtuig vond ik erg lekker. In Aswan moesten we een heel eind rijden met een minibusje, waarna we in een bootje moesten stappen. We zouden naar Pyramisa Isis Island Hotel gaan; volgens mijn nicht het meest luxueuze hotel van Aswan. Het is dus gelegen op een eiland en er gaan dagelijks veel gratis bootjes heen en weer. Een brug naar het eiland was er niet. We hebben nog een kleine snack gegeten die erg lekker was en daarna gingen we slapen.

Vroeg op, want we moesten met het bootje naar de kade en weer terug naar het vliegveld rijden! Daar hadden we een vlucht naar Aboe Simbel. Ditmaal geen appelsap, maar lekker mangosap. De tempel van Aboe Simbel is heel erg indrukwekkend. Ook dat ze deze hebben gered is erg bijzonder (in verband met de Aswandam zou het Nassermeer deze tempel verdrinken).

Ik dacht dat ze slechts de buitenkant hadden gered, maar ook van binnen hebben ze alles opnieuw opgebouwd! Helaas zijn een aantal kleuren wel onherstelbaar beschadigd. Dat kun je eenvoudig zien. En er zijn natuurlijk al eerder restauratiewerken gedaan en ook dat is (helaas) soms goed zichtbaar. Verder een van de mooiste tempels! In de middag zijn we teruggevlogen en Marcel heeft nog even gezwommen in het zwembad. Ik was te moe.

We begonnen vandaag bij de onvoltooide obelisk, ooit bedoeld voor de tempel van Hatsjepsut. Het werk werd echter gestaakt, omdat er scheuren in de obelisk kwamen. Maar zulke dingen blijven in de woestijn dus gewoon bestaan. Er komt geen rot in, geen plant of niets. Door de droogte, het zand en de warmte ziet de obelisk er nog uit zoals duizenden jaren geleden, toen het werk werd gestaakt.

Daarn reden we naar de High Dam van Aswan. Nu is dat voor ons redelijk standaard, gezien het Nederlandse aantal dammen in Nederland, maar goed, het is leuk om zoiets ook eens in het buitenland te zien.

Met een motorbootje gingen we naar de Philaetempel. Een tempel met Griekse invloeden en hier is Alexander de Grote afgebeeld als farao. Nu was Alexander de Grote met name groot in moorden, maar toch. De ene helft van de tempel was bekrast door de kopten, die er een kerk van maakten. De andere helft bleef gespaard omdat deze onder het zand verborgen bleef. Daarna gingen we inschepen op de Miss Egypt, ons Nijlcruiseschip. Vanaf dit schip namen we een felucca (typisch Egyptische zeilboot) naar de Botanische tuin en het Agha Khan mausoleum. Heel bijzonder, een Botanische tuin in een woestijngebied.

De planten kunnen ook alleen maar groeien dankzij een ingenieus kanalensysteem en water uit de Nijl. De buffetten op het schip waren echt overheerlijk; het lekkerste eten van heel de vakantie!

We gingen vandaag heus varen met ons cruiseschip, eerst naar Kom Ombo. Hoewel dit de best bewaarde tempel is, vonden wij het toch niet de mooiste.

Daarna gingen we weer varen en konden we bovendeks van de zon genieten. De temperatuur was namelijk heerlijk (zo’n 26 graden gemiddeld). We legden opnieuw aan, ditmaal in Edfu. Eerlijkheid gebied te zeggen dat je na een aantal tempels niet veel nieuws meer ziet. Ik vond deze dan ook erg lijken op die in Kom Ombo, alleen moest je hier door een behoorlijke hitte heen (geen wind en geen schaduw). Maar daarvoor moesten we met een koetsje rijden en we werden gedropt op de toeristenmarkt waar we doorheen moesten lopen om er te komen. Hier was het naar ons idee warmer dan 26 graden!

Daarna weer varen en zo langzamerhand vond ik het varen wel welletjes. Alles beweegt namelijk en dat ben ik niet zo gewend. Daar men herstelwerkzaamheden uitvoerde aan een van de sluizen voor Luxor, moesten we met de andere 400 cruiseboten die op de Nijl varen, aanleggen in Esna. Qua boten was het dan ook een drukte van jewelste en moest je door een aantal andere boten heen om bij jouw schip te komen. We verbleven wel nog steeds op het schip.

We werden met een minibusje opgehaald vanaf de kade. Vandaar reden we naar de Valley of the Kings. Eerste stop waren de kolossen van Memnon, maar als je al zoveel beelden hebt gezien van Ramses II, dan valt dit weer een beetje in het niet.

Ze zijn wel enorm, hoor, maar helaas ook behoorlijk beschadigd. We bezochten daarna drie graftombes. Wat me vooral opviel en ook echt is bijgebleven, is dat de kleuren nog zo helder waren als was het vorig jaar nog geschilderd. En wat ook opviel was dat het geheel zo ontzettend kleurrijk was. Met wit, licht- en donkerblauw, roodbruin (huidskleur), rood, goud, zwart, bruin. Je waant je eerder in een Afrikaans versierd monument en dat had ik niet verwacht na alle moskeeën. Een aantal voorbeelden van tekeningen die we tegenkwamen:


Isis	Offers	Thoth	Mummie	Horus

Daarna bezochten we een alabastfabriek, maar hoe ik die lampenkappen e.d. mee naar huis moest nemen, daar ben ik nog steeds niet achter.

Toen de tempel van Hatsjepsut. De beveiliging is hier extreem streng en de gidsen verspreiden zich goed. Men wil een herhaling van 1997 hoe dan ook voorkomen. Er is helaas niet zo veel meer over van de beelden e.d., maar het is een van de weinige tempels waar nog kleur op de muren over is. Deze tempel is al beschadigd door Tuthmoses, omdat die nogal jaloers was dat niet hij de kroon droeg, maar zijn tante. Dit was ongehoord in Egypte; vrouwen mochten helemaal niet regeren! Door alle latere opvolgers van Tuthmoses is er wel iets beschadigd.

Daarna door naar de tempel van Karnak. Verreweg het grootste tempelcomplex, inclusief reinigingsmeer. Alleen is er van het dak niets over. De enorme pilaren (van wel 32 m hoog) staan eenzaam overeind in alle allees. En dat zijn er heel wat. Er zijn 'zalen' met mestkevers, maar ook met beelden van Isis, Osiris, Horus en Hathor. Heel af en toe was er nog een stukje dak boven je hoofd. Het meest bijzondere hier was natuurlijk de sphinxenallee, die in Karnak begint met beelden van Chnoem (leeuwenlichaam en rammenkop) en eindigt in Luxor bij de tempel daar. Dat was onze volgende stop. Een groot deel van deze tempel is nog intact, op het dak na dan. Veel beelden staan nog in de tempelhal. En een deel van de sphinxenallee staat ook nog, alleen hier zijn het beelden met een leeuwenlichaam en een mensenhoofd.

Hier was wel een kaartje gemaakt met hoe ze denken dat de allee liep, alleen als je niet gelooft in de goden van de oude Egyptenaren en je wilt een huis bouwen, dan haal je natuurlijk stenen uit de oude tempel. Niet alleen de koningsgraven zijn leeggeroofd, maar ook de tempels.

Vandaag was Marcel erg ziek en dat kwam slecht uit, want we zouden in konvooi door de woestijn met een bus naar Hurghada gaan. In de reisbeschrijving stond 'een luxe shuttlebus', maar dat viel tegen. Het was hetzelfde minibusje als dat van gisteren en dat was nu niet bepaald luxe. Marcel moest zijn benen ongeveer in zijn nek leggen en om dat nu vier uur achter elkaar te doen... De echt allervieste WC ooit moesten we vandaag helaas bezoeken. Daar word je natuurlijk niet beter van! Het konvooi werd begeleid door politie met de nodige Kalasjnikovs.

Verder stikte het natuurlijk van de beveiligingsmensen en dat was eigenlijk ook wel nodig. We reden door dorpjes waar vrouwen slechts hun ogen onbedekt laten en de mannen met woestijnjurken lopen. Nu wil dat natuurlijk ook niet alles zeggen, maar een op de drie mannen was de trotse eigenaar van een Kalasjnikov en dat zet je natuurlijk wél aan het denken. Het was een rit waarin eigenlijk alles verkrampte. Een uur door redelijk groen gebied, waar intensieve landbouw gepleegd werd (het Nijldal). Daarna de woestijn in, waar niets groeit en waar je ook eigenlijk niemand tegen komt. Voor ons toeristen hebben ze wel een mooie geasfalteerde weg aangelegd, maar ik geloof dat de enige die er gebruik van maken ook de konvooien zijn. En Na twee uur een stop om naar de WC te gaan en eventueel wat te drinken. Hier kwamen bedoeinen als vliegen op stroop af. Iedereen kon even op een kameel gaan zitten (uiteraard tegen betaling) en op de foto met een kameel (uiteraard ook tegen betaling). Nogmaals twee uur door de zandvlakte die werd afgewisseld met zandsteenrotsen. Er was echt weinig te zien. Toen naar ons hotel en vooral bij die resorthotels zag alles er piekfijn uit. Maar zodra je een paar meter van je hotel was verwijderd... Brr... wat een viezigheid. Marcel heeft de rest van de dag op bed gelegen en ik bij het zwembad.

Eindelijk een dagje rust. De hele dag op het strand gelegen en zelfs nog in zee gezwommen. Maar echt warm was die niet, hoewel die ook niet echt koud was. Toch was het zwembad van het hotel warmer. We hebben genoten van het weer! Ook een bezoekje gebracht aan de Bedoeinen tent die bij het hotel is neergezet, een mooi kleurenspel.

Ook vandaag lekker aan het strand gelegen. Er is een heus privé-eilandje voor de kust bij ons hotel; via een loopbrug kan je daar komen of uiteraard door een stukje te zwemmen.

Aan het eind van de middag werd het echter behoorlijk fris. Dus maar gauw wat meer aan en 's avonds naar het buffet. Helaas waren we te zeer verwend op de boot; we vonden het eten hier toch niet zo lekker. 's Avonds was er nog een optreden van een heuse buikdanseres in het hotel.

Vandaag gingen we snorkelen! We gingen eerst met een busje naar een aanlegsteiger, hoewel we dit gemakkelijk hadden kunnen lopen. Daarna namen we plaats op een jachtje. We zouden naar een soort Bounty-eiland (Mahmya) gaan, maar ja, er groeit natuurlijk niets in de woestijn en de leuke palmbomen die we hadden verwacht waren verwerkt in de parasols en al lang niet meer groen! Het was wel mooi, maar minder groen dan verwacht.

Eerst mochten we even lekker zonnen en het water voelen als we wilden. Tevens konden we onze snorkels en flippers uitproberen. Ik was bang dat ik niet meer op zou drogen voordat we weer op de boot zouden gaan, dus ik deed dat niet. Toen mochten we weer met de boot mee, maar nu om te gaan snorkelen in wat dieper water met een groter rif. Dat viel tegen! Het waaide eigenlijk te hard en hoewel het Marcel best goed lukte, kreeg ik telkens een enorme plens zout water binnen. De bril zat niet goed en de snorkel ook niet. Toen ik het eindelijk doorhad, was ik eigenlijk te moe om lang te snorkelen. Ik heb dus wel wat gezien van het rif, maar moet eerlijk zeggen dat ik niet had verwacht zo in paniek te raken als ik weer een plens zout water binnen kreeg. Maar je kunt dan geen adem meer halen als je niet weet hoe het precies werkt. Ten slotte besloot ik maar terug te gaan naar de boot. We gingen terugvaren en daarna werd er een buffet geserveerd. Ik geloof dat ik nog nooit zo ontzettend weinig heb gegeten, maar ik had eigenlijk geen trek en zat nog zo vol met zout water! Later heb ik gesnorkeld in het ondiepe water waar iedereen al eerder had geoefend, want ik wilde het wel leren. Duiken is voor mij als migrainepatient niet weggelegd, maar ik wil dan tenminste kunnen snorkelen! Hier ging het uiteraard veel beter, omdat de golfslag veel minder was. En ook hier was een klein rif waar toch al wel wat vissen te zien waren.

Rond 14.00u moest iedereen de snorkelbenodigdheden inleveren en om 14.45 gingen we terug varen. De terugweg duurde langer dan de heenweg, want we hadden nu wind tegen. We waren tegen de avond terug en het buffet smaakte mij die avond wel, want de lunch was karig geweest.

Opnieuw een rustige stranddag. Af en toe gezwommen in het zwembad en aan het einde van de dag, toen het weer echt stukken minder werd, nog even wat souvenirs gekocht. 's Avonds naar de Alf Leila Wa Leila show, die wel leuk was op de kou na.

We hebben anderhalf uur buiten gezeten (en dat was niet warm) om te kijken naar paardenshows, dans, lichteffecten. Ze hadden alle tempels als decorstuk en daar werd een verhaaltje bij verteld (in het Rússisch, want de Engelse versie kwam daarna pas, maar wij hadden het te koud om daar nog voor te blijven zitten en we hadden natuulijk alle tempels al in het echt gezien met uitleg en al). Daarna ging het binnen verder met een buikdanseres die echt niet goed was. Daarna kwam de man met de draaiende rok die een kwartier lang rondjes draaide. Tussendoor wat zang en dans, waarmee de verschillende volkeren werden afgebeeld die Egypte hebben geregeerd. Ten slotte nogmaals een buikdansact; deze was wel wat beter, maar volgens de zus van Marcel, die zelf aan buikdansen doet, was ook deze niet zo goed. In ieder geval hebben we een leuke avond gehad, hoewel het het natuurlijk bij lange na niet haalt bij Joop van den Endeshows!

De vroege vlucht van zondagochtend was geannuleerd en we moesten vandaag dus laat nog mee (23.55u). We hebben lekker rustig op het strand gelegen en uiteraard hebben we niet vroegtijdig uitgecheckt, want we hadden tot zondagochtend betaald. We blijven toch Nederlanders, niet waar?! 's Middags werd het weer stukken minder en voor mij was dat niet zo erg. Ik had intussen aardige zonneallergie. sÁvonds namen we voor de laatste keer een heerlijk warm pitta broodje, net voor ons gebakken.

Hoewel het al laat was, verliep de vlucht probleemloos. Maar dan in Caïro in je hotel komen... Kwart voor twee waren we er en twee uur konden we gaan slapen